[OS] #LEON: JEALOUS

OS: JEALOUS
#LEON (LEO X N)
GROUP: VIXX
PG
M/M

>> ENJOY READING <<

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

อิจฉา…
ความรู้สึกนี้เต็มจิตใจผมช่วงนี้มาก…
เพราะคอนเซ็ปต์ที่กำลังทำหรือป่าว…
หรือเพราะว่าจริงๆแล้วผมเป็นคนขี้อิจฉาจริงๆ…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

จะว่าไงดีละ…
ผมแค่อิจฉาอื่นที่ได้ร้บอ้อมกอดของแทคอุน และอิจฉาคนที่ได้กอดแทคอุนก็เท่านั้นเอง คนอื่นทำดูเหมือนว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องง่าย แต่ทำไมผมไม่ได้รับมันโดยง่ายเลยละ ทำไมถึงเป็นผมที่คอยไปตามตื้อเขา คอยไปวุ่นวายกับเขาเพื่อได้รับอ้อมกอดนั้น

ตอนนี้ผมอิจฉานูน่าที่แสดงละครเวทีกับแทคอุนมากที่ได้รับอ้อมกอดนี่ไปเต็มๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมอิจฉานูน่าคนนี้ ผมรู้สึกอิจฉานูน่าคนนี้ตั้งแต่ตอนที่ถ่ายรูปกับแทคอุน หรือตอนที่ถ่ายคลิปแทคอุนตอนที่เขาทำตัวน่ารักๆได้โดยที่แทคอุนไม่แสดงอาการหงุดหงิดหรือรำคาญใส่

ใช่สิ ละครเวทีนี้เขาเป็นมังเน่นี่ จะอ้อนนูน่าหรือคนอื่นยังไงก็ได้ แต่ในวงเขาเป็นฮยองไลน์จะมาให้ทำตัวน่ารักใส่ผมที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเขา เขาคงไม่ทำหรอก.. ชิส์..

ผมก็อยากให้เขากอดผมบ้าง..
ยิ้มให้ผมบ้าง..
เล่นกับผมบ้าง..
ไม่ใช่ทำหน้าตายพร้อมจะกินหัวผมทุกวันอย่างนี้

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

“ฮัคยอนฮยองเป็นไรอีกแล้วอ่ะ เห็นนั่งหน้าหงิดใส่มือถือมาสักพักละ” ฮงบินหันไปกระซิบถามมังเน่ตัวแสบที่นั่งเล่นเกมส์กับแจฮวานอยู่ข้างๆ

“ผมนั่งเล่นอยู่กับแจฮวาาฮยอง ผมก็ไม่รู้ไหมละ” ฮยอกหันมากระซิบตอบฮงบิน “ย่าาาห์ แจฮวานฮยอง อย่างทีเผลออย่างนี้เซ่” แล้วก็หันไปโวยวายใส่แจฮวานที่ทำแต้มนำไปได้

“นี่ๆ วอนชิก ฮัคยอนฮยองเขาเป็นอะไรนายรู้มั้ย” ฮงบินที่ถามมังเน่แล้วไม่ได้คำตอบ เลยหันไปถามเพื่อน 93ไลน์เหมือนกันที่นอนอยู่ที่พื้นข้างๆ

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกับนานนั่นแหละว่าฮยองเขาเป็นอะไร” คิมวอนชิกที่นอนมองฮัคยอนหงุดหงิดใส่มือถือมาสักพักได้ตอบฮงบินไป

“นายเนี่ยน้าา ทำไมไม่รู้อะไรบ้างเลย” อีฮงบินที่ไม่ได้คำตอบก็โวยวายใส่เพื่อนตัวโต

“เอ้าา ทำเหมือนนายรู้งั้นแหละว่าฮัคยอนฮยองเขาเป็นอะไร” วอนชิกที่โดนเพื่อนขาสั้นโวยวายใส่ได้ถามกลับไป “นายก็ไม่รู้เถอะ ถึงได้มาไล่ถามชาวบ้านไปทั่วอย่างนี้”

“ชิส์ ฉันหาทางเองก็ได้ว่าฮยองเขาเป็นอะไร” ว่าแล้วฮงบินก็คว้าโทรศัพท์เพื่อเข้าไปส่งว่าเกิดอะไรขึ้นในแอพรูปนกสีฟ้า

….

ผ่านไปสักพัก…

“รู้แล้วๆ มันต้องเรื่องนี่แน่ๆ เลย” อีฮงบินผู้รอบเรื่องชาวบ้านได้ร้องขึ้นมาด้วยความดีใจที่เจอข้อมูลที่ต้องการ

“ไหนๆ เรื่องไหน”

“เรื่องอะไรฮะฮงบินฮยอง”

“เรื่องอะไรกัน ขอรู้ด้วยคน”

เพียงฮงบินเอ่ยขึ้นมาคนอื่นที่รอข่าวสารอยู่นั้นก็ต่างกรูกันเข้ามาหาฮงบินเพื่อที่ต้องการจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลีดเดอร์ของเขา ถึงได้หน้าหงิกได้เพียงนี้

“ทีอย่างนี้มาพร้อมกันเลยนะครับทุกคน ไม่ค่อยจะอยากรู้กันเท่าไหร่เลย” ฮงบินพูดขึ้นมาอย่างเซ็งๆ

“เอาหน่าา ก็อยากรู้เหมือนกันอะะ บอกมาเถอะ ไหนๆ ก็หาข้อมูลเจอแล้ว” วอนชิกที่นอนอยู่บนโซฟาได้ลุกขึ้นมานั่งใกล้ฮงบินเพื่อที่จะดูว่าเป็นเรื่องอะไรที่ฮัคยอนหงุดหงิด

“ฉันว่ามันต้องเรื่องที่แทคอุนฮยองกอดกับอี้ชิงฮยองแน่ๆ เลย เพราะเมื่อวานดรีมคอนเห็นแทคอุนฮยองเข้าไปกอดอี้ชิงฮยองด้วย นี่ไงหลักฐาน” ฮงบินว่าแล้วยื่นมือถือให้ทุกคนที่ล้อมวงเขาได้ดู

“แต่ผมว่าไม่น่าจะใช่นะฮะ เพราะวันนั้นฮยองเขาน่าจะเห็นนะฮะะ แล้วอีกอย่างฮัคยอนฮยองก็น่าจะเข้าว่าเพื่อนกันนะฮะ” มังเน่พูดขึ้นหลังจากเห็นคลิป

“เห้ยๆ แต่ฉันว่ามันก็เป็นไปได้นะเห้ย เพราะหลังจากนี้แทคอุนฮยองเขาก็เข้ามาคุยกับฮัคยอนฮยองด้วย แต่ฮัคยอนฮยองดูเฉยมาก แล้วก็เดินมาหาฉันด้วย” แจฮวานเถียงขึ้นมา

“มันจะใช่เรื่องเล็กๆ แค่นี้เองหรอ ผมว่าไม่น่าใช่ มันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้” วอนชิกที่นั่งฟังเฉยๆได้พูดขึ้นมา “แล้วมันก็ไม่น่าจะใช่เรื่องเดียวด้วย คนอย่างฮัคยอนฮยองชอบเอาหลายๆอย่างมารวมกัน แล้วก็คิดมากไปเรื่อย”

“หรอ ฉันเป็นคนอย่างนั้นหรอวอนชิก” ฮัคยอนที่เงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์แล้วเห็นเด็กๆสุมหัวเลยเดินมากดูและได้ยินวอนชิกพูดพอดี

“อื้อ ใช่” วอนชิกพยักหน้าตอบรับพร้อมคนอื่นๆ “เห้ยย ฮยองมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แอบฟังคนอื่นคุยกันมันไม่ดีรู้มั้ยฮะ” วอนชิกหันมาส่งยิ้มแหยะๆให้ฮัคยอนทางด้านหลัง

“ฮยองมาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ ฮยองได้ยินอะไรไปบ้าง” ฮงบินถามขึ้นรัวๆ

“แอบฟังคนอื่นคุยมันไม่ดีฉันรู้หน่าวอนชิก แต่พวกแกกำลังจับกลุ่มนินทาฉันอยู่ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้” ฮัคยอนบอกวอนชิก “ส่วนได้ยินตั้งแต่เมื่อไหร่งั้นหรอ ฉันได้ยินตั้งแต่แรก พวกนายคุยกันคิดว่าเสียงเบากันขนาดไหน แล้วห้องก็มีอยู่แค่นี้ แล้วฉันก็นั่งอยู่แค่ตรงนั้น”

“อุ่ยย”

“งั้นฮยองก็รู้แล้วว่าพวกผมคุยกันเรื่องอะไร” ฮงบินเอ่ย แล้วลุกขึ้นไปจับแขนฮัคยอนเขย่า “ฮยองก็บอกพวกผมเถอะว่าฮยองหงุดหงิดอะไร พวกผมอยากรู้ พวกผมขี้เกียจเดาแล้ว”

“จะอยากรู้อะไรนักหนาห่ะฮงบินอาาา” ฮัคยอนตอบ

“ไม่ใช่แค่ผมนะที่อยากรู้ คนอื่นก็อยากรู้” ฮงบินตอบแล้วหันไปส่งซิกกับพวกที่เหลือ

“ใช่ฮะฮยอง ผมก็อยากรู้” แจฮวานที่เป็นลูกคู่ก็ตอบรับกลับมา

“ไม่รู้สักเรื่องจะได้มั้ยละะ ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว หายหงุดหงิดแล้ว พอใจยัง จะได้ไม่ต้องสงสัยกัน” ฮัคยอนบอก

“โหวว ฮยองอะะ ทำไมทำอย่างนี้ละะ พวกผมอยากรู้อ่ะว่าฮยองหงุดหงิดอะไรแทคอุนฮยอง” ฮงบินที่ยังไม่สามารถหยุดต่อมเสือกได้ก็ยังเซ้าซี้ต่อไป

“ไม่มีอะไรแล้วจริงๆ เห็นม่ะ อารมณ์ดีแล้วว แล้วก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแทคอุนสักหน่อย พวกนายเนี่ยมะโนกันไปเรื่อยเปื่อย” ฮัคยอนตอบพร้อมกับยิ้มสดใสให้กับฮงบินเพื่อจะได้เลิดเซ้าซี้

“ไม่มีอะไรแล้วทำไมเอาบัตรแสดงละครเวทีที่แทคอุนฮยองให้ผมไปดูละฮะ” มังเน่ฮยอกถามขึ้นมา

“นั่นไงฮยองง มันต้องมีอะไรแน่ๆ” แจฮวานส่งเสียงดังโวยวายขึ้นมา

“ก็ฉันขี้เกียจไป จบนะ แล้วอีกอย่างฮยอกก็ว่างไม่ใช่หรอ ฉันก็เลยให้ฮยอกไปแค่นั้นเอง ไม่มีไร” ฮัคยอนตอบ

“จริงหรอฮยองงงง ผมไม่เชื่อ” ฮงบินที่ยังไม่ยอมจบกับเรื่องนี้ก็ยังเซ้าซี้ต่อไป “ฮยองบอกมาเถอะ นะๆ”

“ไม่มีอะไรจริงๆ โว๊ะะ ฉันหนีพวกนายไปนอนในห้องดีกว่าา” ว่าแล้วก็แกะแขนฮงบินออกและเดินเข้าห้องไป

“ฉันว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ ฉันมั่นใจ” อีฮงบินที่ยังไม่ยอมจบกับความอยากรู้อยากเห็นนี้เอ่ยขึ้นมา

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

ฟู้วว
กว่าจะหนีมาจากเด็กๆพ้น
ไม่น่าสงสัย และเข้าไปถามเด็กๆเลยว่าคุยอะไรกัน ไงละเจอพวกนั้นซักไซร้เลยว่าเกิดอะไร ยังไงขึ้น จะรู้ดีเกินไปแล้วนะพวกนาย
จริงๆ ที่เด็กพูดมาก็มีส่วนถูกอยู่นะ ที่ผมหงุดหงิดส่วนหนึ่งก็มาจากดรีมคอนเสิร์ตวันนั้น เพราะรู้สึกอิจฉาแทคอุนที่เข้าไปกอดกับอี้ชิงง่ายๆ ในขณะที่ผมกว่าจะได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขานั้นมันเป็นเรื่องยากมากเลย เฮ้อ.. ก็เลยรู้สึกน้อยใจแลหงุดหงิดอยู่ลึกๆ แต่เหมือนเขาจะรู้ตัวนะ เพราะว่าหลังจากนั้นเขาก็มาชวนผมคุย แต่ตอนนั้นผมยังอารมณ์ไม่ดีอ่ะ ไม่อยากหงุดหงิดใส่เขา ผมเลยเดินหนีไปหาแจฮวาน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องทะเลาะกับเขาในเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ประเด็นหลักไม่ใช่เรื่องอี้ชิงหรอกนะครับที่ผมหงุดหงิดและน้อยใจอยู่…

จริงๆ แล้วเรื่องที่ผมหงุดหงิดน้อยใจเขาอยู่คือเรื่องละครเวทีต่างหาก เช้ามาก็เห็นรูปอัพเดตจากทวิตเตอร์ของนูน่าที่แสดงละครเวทีที่ได้รับอ้อมกอดของเลโอไปเต็มๆ อีกทั้งแฟนแอค และรีวิวมากมายเกี่ยวกับฉากจูบที่ร้อนแรงของอาร์มานสุดหล่อคนนั้น ถึงแม้จะคิดว่าทำใจได้แล้วตั้งแต่เห็นบท และเห็นวิดีโอรอบสื่อ แต่มันก็ยังทำใจไม่ได้สักที รู้สึกทั้งหงุดหงิด น้อยใจ และอิจฉาปะปนกันไปหมด ทำไงได้ก็ผมหวงแมวของผมนี่หน่า แล้วช่วงนี้แมวของผมมีคนเข้าหามากกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก เพราะยิ้มมากขึ้น คุยมากขึ้น และเข้าหาได้ง่ายมากขึ้น ทำให้เป็นที่สนใจของคนอื่นๆ มากมาย

เฮ้อ…
แล้วตั๋วละครเวทีนี่จะเอาไงดี ก็บอกอยู่ว่าไม่เอายังจะเอามาให้อีก อยากให้ไปดูมากหรือไงกัน ไม่คิดมั้งหรอว่าจะให้ไปดูฉากจูบนั้นแล้วมันเจ็บปวด จะให้เด็กพวกนั้นก็ไม่ได้เดี๋ยวพากันซักไซร้ไล่ต้อนกันมากกว่าเดิม จะให้ใครดีละ ไม่อยากไปเลย ไม่อยากไม่เห็นฉากจูบนั้นเลยจริงๆ แต่ถ้าไม่ไปที่นั่งก็จะว่างนะสิเดี๋ยวก็จะใจเสียที่ที่นั่งว่าง

ให้ใครดีนะะ ใครที่กำลังว่างอยู่ช่วงนี้…
คิดไม่ออกเลยแหะ…

วอนกึน? จีซู? ติดถ่ายละครมั้ยนะะ
อึนจี? เตรียมคัมแบ็คอยู่หรือป่าว
อี้ชิง? นี่ก็เตรียมคัมแบค
โอ๊ยย คิดไม่ออกแล้วว

ไม่ต้องให้ใครทั้งนั้นแหละ แล้วก็ไม่ไปด้วยย ช่างมัน
ฮืออ นอนหนีปัญหาแล้ว เชอะะ

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

“ฮ.. ฮัค.. ฮัคยอน.. ฮัคยอนอาา”

“อื้อออ”

“ฮัคยอนอาตื่นขึ้นมาก่อน”

“งื้ออ ใครอะ แทคอุนหรอ แสดงละครเวทีเสร็จแล้วหรอ” ผมงัวเงียลุกขึ้นมานั่งและพึมพำตอบแทคอุนที่เข้ามาปลุก

“อื้อ เสร็จแล้ว” แทคอุนตอบ

“แล้วกินไรมายัง ว่าแต่นี่กี่โมงแล้ว” ผมที่ยังเบลอๆ จากตื่นนอนก็ถามแทคอุนไป

“กินจากข้างนอกมาแล้ว พวกนูน่าพาไปเลี้ยงหน่ะ ตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้วฉันจะถามนายนี่แหละว่ากินอะไรยังเพราะเด็กๆ บอกว่านายเข้ามานอนตั้งแต่ตอนเย็น” แทคนั่งลงบนเตียงแล้วถามผม

“ยังอะ แต่ก็ไม่หิวอะ ง่วงง” ผมตอบและปืดปากหาว “ฮ้าวว”

“ทำไมไม่กิน เดี๋ยวฉันออกไปต้อมรามยอนให้” ว่าแล้วเขาก็ลุกออกไปต้มรามยอน

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

“นายกินไม่ได้นะแทคอุนอา แก้มนายออกเยอะแล้วโคดี้นูน่าเขาไม่รู้จะเฉดหน้านายยังไงแล้วนะ” ผมยึดตะเกียบแทคอุนออกจากมือเขาที่กำลังจะคีบรามยอนกินเป็นเพื่อนผม

“นิดเดียวเอง” แล้วหมอนั่นก็คว้าตะเกียบกลับคืนไปคีบเส้นกินอย่างหน้าตาเฉย ถ้าโคดี้นูน่าบ่นนะฉันจะไม่ช่วยนายแล้ว ชิส์

“เอาที่นายสบายใจเลย ชิส์ พ่อคนหุ่นดี พ่อเลชินเซ็ต”

. . . . .

“ทำไมวันนี้นายไม่ไปดูละครเวทีที่ฉันแสดง” แทคอุนที่อิ่มแล้ว? ถามผม

“ก็.. ก็ฉันหลับเพลินอ่ะ อีกอย่างก็ขี้เกียจด้วยเลยไม่ไป แหะๆ” ผมตอบเขาไปเสียงอ่อยๆ จะไม่ให้เสียงอ่อยได้ไงก็หมอนั่นเล่นจ้องสะเหมือนนักฆ่าซะขนาดนั้น

“วันก่อนก็ไม่ไป แถมยังให้บัตรฮยอกไปแทนอีก นายไม่อยากดูฉันแสดงขนาดนั้นเลยหรอ” แมวตัวโตบ่นมาด้วยความน้อยใจ

“คือ.. คือมันไม่ใช่อย่างนั่นนะแทคอุนอาา” ทำไมกลับกลายเป็นผมโดนแมวน้อยใจไปได้ละครับ

“ไม่ใช่อย่างนั่นแล้วทำไมไม่ไป…” แทคอุนพูดขึ้น “เพราะฉากจูบอย่างนั้นหรอ ถ้าเพราะฉากจูบฉันก็อธิบายไปแล้วว่ามันไม่ได้อะไรขนาดนั้น มันเป็นแค่การแสดง”

“ก็เข้าใจว่าเป็นการแสดงอะ แต่ว่า… ฉันทำใจไม่ได้นี่หน่าที่ต้องเห็นนายไปจูบกับคนอื่น ฉันอิจฉาอ่ะะ” ผมพูดไปพร้อมกับก้มหัวซุกเข่าไป งื้อ ชาฮัคยอนพูดไปแล้วอ่ะออมม่า

“ฮึ ที่แท้นายก็อิจฉาเองหรอถึงไม่ยอมไปดู” แทคอุนอมยิ้มเล็กแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวผม “ไม่งอนสิฮัคยอนอา ยังไงแทคอุนก็เป็นแมวของฮัคยอนเหมือนเดิม”

“แมวที่ไหนไปกอดกับคนอื่นไปทั่ว แต่ไม่ยอมกอดเจ้าของ” ผมเงยหย้าขึ้นไปเถียง

“หือ??” แทคอุนทำหน้างงใส่

“ไม่ต้องมาทำหน้างงใส่เลย ทั้งกอดกับอี้ชิงเอย กอดกับนูน่าคนนั้นเอยย ทีฉันละจะเข้าไปกอดก็บอกว่าไม่ชอบ รำคาญ ใจร้ายไปแล้วนะจองแทคอุน” ผมโวยวายใส่

“งั้นคืนนี้ และคืนต่อๆไปจะให้กอดทุกคืนเลยดีไหมครับ คุณเจ้าของแมว” แทคอุนตอบ และเอื้อมมือมาโยกหัวผม

“พูดแล้วทำให้ได้ด้วยย”

“แน่นอนอยู่แล้ว เริ่มตั้งแต่คืนนี้เลยเป็นไง” ว่าแล้วแทคอุนก็ลุกขึ้นมาอุ้มตัวผมเข้าห้องไป

“จองแทคอุนน นายจะทำอะไร ชามข้างนอกยังไม่ได้เก็บเลย ปล่อยฉันลงนะะะ” ผมโวยวายและทุบตีแทคอุนให้ปล่อยผมลง

“ก็จะกอดคนแถวนี้ให้หายน้อยใจนะสิ ส่วนชามก็กองไว้ตรงนั้นแหละช่างมัน อีกอย่างนะถ้านายยังโวยวายไม่เลิกเด็กๆ จะตื่นและรู้เรื่องของเราแน่”

– จบ –

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

TALKATIVE with ME:
สวัสดีค่ะทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านฟิคในยามดึก (หรือยามอื่นๆของวัน)
นี่เป็นการเขียนเลโอเอ็นครั้งแรกของเรา
แต่ปกติแล้วก็ชงแล้วดื่มอยู่บนทวิตเตอร์เรื่อยไป
พอดีช่วงนี้ปิดเทอมแล้ว เกิดนึกคึกอยากเขียนฟิคขึ้นมาสักเรื่อง
เพราะห่างหายไปนาน ผลที่ได้มาก็คือเลโอเอ็นไนวันนี้ละค่ะะ
ซึ่งเป็นการจับหลายๆ อย่างมารวมกัน ผูกนู่นโยงนี่จากเหตุการณ์จริงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือฉันมะโนขึ้นมาา
ตอนแรกที่คิดไว้คือพลอต #นาวี่ แต่มันมาเป็นไดอะล็อคเหมาะกับการชงบนทวิตเตอร์มากกว่าเลยปล่อยทิ้งไป

ฟิคเรื่องนี้ถือเป็นฟิคฉลองปิดเทอมก็ว่าได้ //ฮาาา
ปิดเทอมแล้วก็จริงนะ แต่งานก็ไม่จบ คนอื่นเขาฝึกงานกัน
ฉันนั้นก็ปั่นวิจัยไป ซึ่งวิจัยไม่เดินหน้า แต่ได้ฟิคมาเรื่องนึง

การแต่งของเราก็ยังคงคอนเซ็ปต์ว่าเป็นเรื่องสั้นเหมือนเดิม
และเหมือนจะสั้นขึ้นเรื่อยๆ
แต่ยังไงก็ขอให้มีความสุขกับการอ่านเหมือนเดิมค่ะะ

ขอบคุณทุกคนที่ทั้งหลงเข้ามาอ่าน และจงใจเข้ามาอ่านนะคะะ
ถึงแม้ว่าภาษามันอาจจะไม่ดีมากก็ตามแต่
อีกทั้งคาแรคเตอร์ของพลอ.ก็แอบหลุดบ้าง ไม่ตรงบ้าง
//ช่วยทำใจด้วยนะคะะ

ปิดเทอมนี้ถ้านึกคึกคักก็อาจมีมาอีกค่ะะ
แต่ไม่รู้ว่าคู่ไหน แล้วแต่อารมณ์ //ฮาาาา

คืนนี้ก็ฝันดีค่ะะ

– เ พี้ ย น –

ปล. หากไม่สะดวกที่จะเม้นในนี้สามารถติชม คอมเม้น หรือกรีดร้องได้ที่ #ฟิคเพี้ยนๆ ในทวิตเตอร์นะคะะ
ปลล. เพิ่งสร้างแท็กครั้งแรก ถ้าเข้าไปแล้วร่างอย่าตกใจไป
ปลลล. รูปปกจากคุณ @vixxtbh
ปลลลล. วิดีโอประกอบ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s